2008-11-23

Κτηματολόγιο

Εντάξει, δε λέω... πήγα και εγώ όπως αρκετοί την προτελευταία ημέρα. Συνεπώς, για οποιαδήποτε αναποδιά, όπως έλλειψη κάποιων δικαιολογητικών, ο μόνος που θα μπορούσε να κατηγορηθεί είμαι εγώ. Τι γίνεται όμως όταν φταίει η έλλειψη ενημέρωσης του υπαλλήλου που καταχωρεί τη δήλωσή σου;

Πάω λοιπόν, μπαίνω μέσα στην αίθουσα όπου στεγάζεται το Κτηματολόγιο Νεάπολης, και βλέπω κόσμο δεξιά και αριστερά. Άλλος έψαχνε κάτι σαν χαμένος, δίπλα ήταν δύο μεγάλα τραπέζια με πολλά χαρτιά επάνω και κόσμο σκυμμένο να γράφουν. Δεξιά είχε αραδιασμένες καρέκλες όπου κάθονταν, υπέθεσα αυτοί που περίμεναν τη σειρά τους. Ευθεία στο βάθος είχε πολλά γραφεία με υπαλλήλους που εξυπηρετούσαν τον κόσμο. Για να περάσεις από αυτούς, διαπίστωσα πως έπρεπε να φωνάξει ένας τύπος το νούμερό σου.

Που είναι το νούμερο, όμως; Γυρίζω δεξιά, γυρίζω αριστερά... τίποτα. Γυρίζω πίσω μου και βλέπω ένα πράγμα με χαρτάκια που μπορούσες να τα κόψεις. Έκοψα ένα και βλέπω Ε14. Χμμμ, αναρωτιέμαι, αφού ακούω να φωνάζουν 74 και 75... πως είναι δυνατόν να έχω το 14; Χάλασε το μηχάνημα; Ρωτάω κάτι θείες εκεί, και διαπιστώνω πως οι αριθμοί δεν είναι σκέτοι αριθμοί αλλά έχουν και ένα γράμμα μπροστά τους. Για κάθε γράμμα της αλφαβήτου έχει 100 αριθμούς. Οπότε, αυτό που άκουγα να φωνάζει ο τύπος ήταν το D74, D75... Συνεπώς, ήμουν κοντά. Ευτυχώς δηλαδή. Αφού το διαπίστωσα αυτό, πήγα στις καρέκλες να βρω μια να κάτσω.

Μετά από περίπου 30-40 λεπτά, ήρθε η σειρά μου. Έπρεπε να καταθέσω δύο δηλώσεις. Μια δική μου και μια της συζύγου μου. Για τη σύζυγο είχα πληρεξούσιο. Πάω στην χαρωπή, εχμμμ, όχι και τόσο χαρωπή υπάλληλο η οποία μου ζητάει τα δικαιολογητικά και μου λέει ότι πρέπει να έχω και την ταυτότητα της συζύγου. Λέω, δεν την έχω για να μου απαντήσει πως αν δεν την έχω δεν μπορώ να καταθέσω τη δήλωση της συζύγου αλλά μόνο τη δική μου. Καταθέτω τη δική μου δήλωση και φεύγω... Τηλεφωνώ μήπως και μπορούν να μου στείλουν την ταυτότητα με fax, αλλά δεν υπάρχει η δυνατότητα... οπότε αποφασίζω να φύγω και να πάω ξανά την άλλη μέρα... να χάσω το χρόνο μου.

Πριν φύγω όμως, κάτι με ώθησε να ξαναπάω και να ρωτήσω αν υπάρχει άλλος τρόπος. Αυτή τη φορά δεν πήγα στη χαρωπή υπάλληλο. Πήγα στον τύπο που φώναζε τους αριθμούς, διότι προηγουμένως είχα παρατηρήσει πως διάφοροι τον ρωτούσαν διάφορα και αρκετές φορές γνώριζε την απάντηση. Οπότε, πάω και τον ρωτάω αν μπορώ κάπως να κλείσω ραντεβού ακόμα και μετά το πέρας της προθεσμίας. Γιατί; Με ρωτάει. Ποιο είναι το πρόβλημα; Του περιγράφω την κατάσταση και μου λέει: "Μα δε χρειάζεται ταυτότητα, αν το συμβόλαιο αναγράφει τον αριθμό της!"... Σίγουρα; Τον ρωτάω. Δε θα το ήξερε η υπάλληλος; Επιμένω.

Βλέπετε, ακόμα και μετά τη διαβεβαίωσή του, ήμουν τόσο αφελής διότι πίστευα πως αποκλείεται μια υπάλληλος του Κτηματολογίου, να ήθελε να με ταλαιπωρήσει τόσο πολύ. Ήμουν σίγουρος πως λάθος έκανε ο αριθμοκράχτης και όχι η υπάλληλος. Εκείνη την ώρα, διακόπτει τις σκέψεις μου και μου λέει να πάμε ξανά στην υπάλληλο αυτή τη φορά μαζί για της εξηγήσει. Πάμε, της εξηγεί και όντως αποδεικνύεται πως η υπάλληλος είχε μπαγιάτικες οδηγίες! Γ@#$% την τρέλα μου σκέφτομαι μέσα μου. Τι πήγα να πάθω! Όχι μόνο η υπάλληλος ήθελε να με ταλαιπωρήσει, όχι μόνο το ανακάλυψα κατά λάθος, αλλά μόλις την διαφώτισε ο αριθμοκράχτης, άρχισε να αμύνεται ξυνίζοντας ακόμα περισσότερο την ήδη ξυνισμένη φάτσα της και λέγοντας "Ε καλά και τι να κάνω τώρα; Είμαι απασχολημένη. Να περιμένει! (σε εμένα αναφέρθηκε)". Ναι μωρή! Θα περιμένω. Χίλιες φορές να περιμένω άλλα 10 λεπτά, παρά να χάσω εξαιτίας σου άλλες 3 ώρες από τη ζωή μου.

Τέλος πάντων, αφού περίμενα λίγο, άδειασε μια διπλανή υπάλληλος, στην οποία πήγα και έκανε τη δεύτερη δήλωση για τη σύζυγο. Εκεί ξεμπέρδεψα και με αυτό το πράγμα που ονομάζεται Κτηματολόγιο. Άλλο κακό να μη μας βρει.