2009-12-23

Γιατί είμαι χοντρός;

Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί είμαι χοντρός. Είμαι 110 κιλά ενώ θα έπρεπε να είμαι γύρω στα 90-95. Το σκέφτηκα από εδώ, το σκέφτηκα από εκεί. Τίποτα. Εντάξει, θα μου πεις, είσαι χοντρός γιατί τρως. Ναι σύμφωνοι. Γιατί όμως τρώω περισσότερο από όσο πρέπει;

Στην αρχή υπέθεσα πως είναι κληρονομικό. Μετά είπα φταίει ο τρόπος ζωής μου και η εργασία μου (καθιστική).

Σήμερα, όμως, μου ήρθε αναλαμπή! Δε φταίει τίποτα από τα παραπάνω. Θυμήθηκα όταν ήμουν μικρός, πως διάβαζα Ποπάυ. Στο κόμικ αυτό, ο ήρωάς μου δεν ήταν ο Ποπάυ αλλά ο Πόλντο. Εκείνος ο χοντρός που κυκλοφορούσε συνέχεια με ένα δίσκο γεμάτο χαμπουργκερ τα οποία τα καταβρόχθιζε ένα πίσω από το άλλο με μια μπουκιά; Ναι, εκείνος λοιπόν. Θυμάμαι που ονειρευόμουν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω και έρχονταν ο Πόλντο στο μυαλό μου.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί τρώω 3 χαμπουργκερ στη καθισιά και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Χμμμ.

Πρέπει να αλλάξω ήρωα όμως.

2009-11-03

Δήμος Θεσσαλονίκης FAIL!

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης κάνει μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων στο κέντρο. Δε μπορώ να πω παρά ένα μπράβο γι' αυτό.

Όμως, για όνομα του Θεού και της Παναγίας ή όποιου άλλου πιστεύετε... Τα διαχωριστικά που οριοθετούν και ξεχωρίζουν το δρόμο από τον ποδηλατόδρομο δε φαίνονται το βράδυ στην Πολυτεχνείου και είναι δολοφονικά τοποθετημένα στην αρχή της Γιαννιτσών αφού περάσεις τη διασταύρωση από Πολυτεχνείου.

Συγνώμη από τους αναγνώστες που δε μπορούν να ταυτιστούν λόγω του υπερβολικά τοπικού χαρακτήρα αυτής της ανάρτησης, αλλά πιστέψτε με, είναι μια κοροϊδία η δημιουργία του ποδηλατόδρομου σε εκείνο το σημείο. Καταρχήν, κόντεψα να σκοτωθώ με το αυτοκίνητο αφού τη μια είσαι σε δρόμο και μόλις περάσεις τη διασταύρωση, βρίσκεσαι σε ποδηλατόδρομο που δε φαίνεται. Σκεφτείτε τώρα να περνούν και ποδήλατα. Δε θέλει πολύ για να πέσει ένα αυτοκίνητο επάνω τους.

Αν διαβάζει (που τέτοια τύχη) κάποιος από το Δήμο, παρακαλώ να το δοκιμάσει ο ίδιος με αυτοκίνητο, το βράδυ. Είναι εγκληματικό αυτό που έγινε. Αφού ξοδεύτηκαν που ξοδεύτηκαν χρήματα για να γίνουν οι ποδηλατόδρομοι, δεν μπορούσαν να βάλουν κάτι που να ξεχωρίζει το βράδυ; Τόσο πιο ακριβό θα ήταν; Έλεος.

Δήμος Θεσσαλονίκης FAIL!

2009-10-21

Πλάκα με κάνεις;

Τελευταία, όπως φαντάζομαι συμβαίνει και σε σας, μου τηλεφωνούν περίπου μία με δύο φορές το μήνα από διάφορες εταιρείες τηλεφωνίας για να με ρωτήσουν διάφορα στοιχεία καθώς και να προσπαθήσουν να μου πουλήσουν την σούπερ ντούπερ προσφορά τους.

Μια από αυτές είναι και η HOL. Η συγκεκριμένη μου τηλεφώνησε 4 φορές για το ίδιο ακριβώς προϊόν. Χθες λοιπόν μου τηλεφωνούν άλλη μια φορά και ενώ τις προηγούμενες φορές άκουγα με υπομονή πριν πω "όχι ευχαριστώ", τώρα βιαζόμουν και το είπα κατευθείαν μόλις άκουσα "γεια σας, τηλεφωνώ από την HOL".

Κατακεραυνώνομαι όμως με την εξής φράση της τηλεφωνήτριας: "Μα δε θέλετε να ακούσετε τι έχω να σας πω;".

Της εξηγώ, "Όχι, δε θέλω να ακούσω για 5η φορά αυτό στο οποίο έχω ήδη απαντήσει όχι 4εις φορές."

Εντ λο εντ μπιχόλντ (και έκπληκτος, για όσους δε γνωρίζουν την Ελληνική) ακούω τη συμπαθέστατη κατά τα άλλα τηλεφωνήτρια να μου λέει: "Μα δε σας πήρα εγώ τις άλλες φορές"...

Γουάτ δε φακ!! Πλάκα με κάνεις κυρά μου; Τη HOL δεν εκπροσωπείς; Νομίζεις ότι ξόδεψα το σάλιο μου για να πληγώσω τον εγωισμό σου; Πιστεύεις ότι με ενδιαφέρει η ύπαρξή σου τόσο πολύ ή μήπως πιστεύεις πως επειδή μου τηλεφώνησες εσύ πρέπει να ξεχάσω όλες τις άλλες φορές που μου τηλεφώνησαν, και να ακούσω προσεκτικά τι έχεις να μου πεις;

Αντί να τραβάς τα μαλλιά σου για το πόσο χαμένη είσαι που εργάζεσαι σε έναν οργανισμό που δεν ξέρει τη διαφορά μεταξύ μάρκετινγκ και παρενόχλησης, μου λες ότι εσύ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ μου τηλεφώνησες αυτή τη φορά;

Αυτό ήταν, δε μπόρεσα να εργαστώ άλλο μετά από αυτό που άκουσα. Μάλιστα σκέφτηκα σε κάποια φάση να ρωτήσω μήπως ήταν κανένα υψηλόβαθμο στέλεχος της HOL, οπότε θα εξηγούνταν γιατί έπρεπε να την ακούσω. Ήταν πολύ σημαντική φαίνεται. Αλλά δε μπορούσα να μιλήσω άλλο διότι το σαγόνι μου είχε πέσει στο πάτωμα και δεν κουνιόταν άλλο. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να βγάλω κάποιους ήχους "ΟΥγκχα χο" και να κλείσω με δυσκολία το ακουστικό. Μετά κάθισα στον καναπέ και έμεινα εκεί μερικές ώρες μέχρι να ενεργοποιηθεί ξανά ο εγκέφαλός μου και να δώσει σήμα στο σαγόνι μου να κλείσει.

Ντισκλέημερ: Πριν προσπαθήσετε να μου εξηγήσετε ότι προφανώς η τύπισσα ήταν από κάποια άλλη εταιρεία την οποία προσέλαβε η HOL και απλώς εκτελεί τα καθήκοντά της, να σας πω πως δε με ενδιαφέρει από τη στιγμή που ξεκινάει με τη φράση: "Γεια σας τηλεφωνώ από την HOL" και όχι "Γεια σας τηλεφωνώ από μια άχρηστη εταιρεία μάρκετινγκ που προσέλαβε η HOL και δεν έχουμε ιδέα πως να κερδίσουμε πελάτες για τη HOL διότι δεν ξέρουμε πως να σημειώσουμε σε ένα μπλοκάκι πόσες φορές τηλεφωνήσαμε στον ίδιο πελάτη για το ίδιο προϊόν μέσα στο μήνα, ή αν δεν ήμασταν εμείς, πάλι άχρηστοι είμαστε που δεχτήκαμε να πάρουμε τη δουλειά δίχως συμφωνία αποκλειστικής σχέσης με την HOL ώστε να κάνουμε σωστό μάρκετινγκ.... μήπως θέλετε να ακούσετε για την σούπερ ντούπερ προσφορά μας;"

Όχι!

Δεδομένη γνώση

Η ενασχόλησή μου με το Διαδίκτυο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990. Βέβαια τότε δεν υπήρχε ακριβώς με τη μορφή που υπάρχει τώρα. Καμία σχέση. Εκεί που θέλω να σταθώ όμως είναι πως ακολούθησα όλα τα στάδια εξέλιξής του.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι που με κάνει να μπορώ να κινηθώ τόσο άνετα στο Διαδίκτυο ή το γεγονός ότι είναι μέρος της δουλειάς μου. Αυτό που δεν μπορώ εύκολα να αντιληφθώ, όμως, είναι πως βλέπει το Διαδίκτυο ένας (ανεξαρτήτως ηλικίας) που προσπαθεί να το χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά.

Προχθές βοήθησα ένα παιδί μιας φιλικής οικογένειας να εγκαταστήσει τη σύνδεσή του στο Διαδίκτυο για πρώτη φορά. Το ίδιο έκανα την περασμένη εβδομάδα και για ένα συγγενή μεγαλύτερης ηλικίας. Ο συγγενής μου ζήτησε να του εξηγήσω τι μπορεί να κάνει στο Διαδίκτυο. Κόλλησα!

Όλα αυτά τα πράγματα που θεωρώ δεδομένα και που είναι πλέον αναπόσπαστη και αυτόματη γνώση μου, δε μπορούσα να τα εξηγήσω εύκολα. Δεν ήξερα από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Για κάθε πρόταση που σκεφτόμουνα να εκστομίσω, έπρεπε να κάνω τόσες παρενθέσεις για εξηγήσεις όσες σχεδόν ήταν και οι λέξεις που απάρτιζαν την πρόταση.

Τελικά, κατάφερα να ξεκαθαρίζω το ομιχλώδες τοπίο του συγγενή. Αυτό που έχει για μένα σημασία, όμως, είναι πόσα πράγματα θεωρώ δεδομένη γνώση ενώ τελικά δεν είναι ακόμα και σήμερα.

Έχοντας τη διάθεση να εξηγήσω όλες τις λεπτομέρειες (λάθος μου) μπέρδευα τελικά τον συγγενή μου. Έπρεπε λοιπόν να μείνω στα απολύτως απαραίτητα. Ακολουθεί χαρακτηριστικός διάλογος από πολλούς παρόμοιους που είχα μέχρι να το καταλάβω αυτό :-)

Εγώ: Ανοίγεις τον browser και πηγαίνεις... (διακοπή από το συγγενή)


Συγγενής: Τι είναι browser


Εγώ: Είναι η εφαρμογή πλοήγησης στο Διαδίκτυο


Συγγενής: Πλοήγησης;


Εγώ: Βασικά, δε πειράζει, άστο, πηγαίνεις Έναρξη > Internet και μετά γράφεις ό,τι θέλεις να ψάξεις να βρεις σε εκείνο το κουτάκι κάτω από τα μεγάλα πολύχρωμα γράμματα που γράφουν Google.

2009-10-20

Αλλαγή στυλ του ιστολογίου

Αγαπητοί αναγνώστες συγνώμη. Έχω τρελαθεί τελευταία να αλλάζω στυλ στο blog. Δε μπορώ να βρω κάτι που να μου αρέσει. Τελικά αφήνω αυτό και βλέπουμε.

Επίσης, έχω βγάλει και τις διαφημίσεις. Σκέφτηκα τα εξής: 1) Για κάποιο λόγο έβγαζε σχεδόν πάντα άσχετες διαφημίσεις σε σχέση με το περιεχόμενο των αναρτήσεών μου (είμαι σίγουρος ότι κάπως ρυθμίζονταν αυτό αλλά βαριέμαι να ψάχνω) και 2) Τo blogging δεν είναι η κύρια ασχολία μου, συνεπώς το κοινό μου είναι μικρό, συνεπώς δεν είχε κάποιο νόημα να έχω διαφημίσεις.

Ας δούμε τι θα φέρει η συνέχεια. Σας χαιρετώ για την ώρα.

2009-10-17

Απίστευτη ταχύτητα... ή μήπως όχι;

Γράφω αυτή την ανάρτηση διότι έπαθα κάτι και μου φάνηκε αρκετά αστείο. Ως γνωστό στον κύκλο μου μπορώ και σερφάρω διότι είμαι πελάτης της Forthnet. Έχω το Forthnet 2play, το οποίο παρέχει έως 24 Mbps απεριόριστο ADSL. Βέβαια εγώ μέχρι στιγμής το μόνο "απεριόριστο" που έχω νοιώσει είναι απεριόριστο εκνευρισμό για την απίστευτη αστάθεια στις ταχύτητες που πιάνω.

Πριν φάω καμιά μήνυση γιατί μη ξεχνάμε στην Ελλάδα είμαστε όπου η ελευθερία του λόγου είναι περίεργη έννοια, να προφτάσω να πω πως η Forthnet δε φταίει. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι λέει "έως 24 Mbps" οπότε δε νοιώθω εξαπατημένος. Επίσης, το πιθανότερο είναι ότι φταίω εγώ, τα καλώδια μου, ο υπολογιστής μου, ο router μου ή η καλωδίωση της πολυκατοικίας μου.


Έχοντας ξεμπερδέψει με τα των μηνύσεων, να σας πω τι έπαθα προχθές. Ξεκίνησα κανονικά να εργάζομαι στον υπολογιστή μου. Ήξερα πως σε λίγη ώρα, θα γίνονταν προγραμματισμένη διακοπή ρεύματος στην περιοχή που μένω, αλλά το ξέχασα εκείνη τη στιγμή. Μετά από λίγη ώρα, άρχισε η σύνδεσή μου στο Διαδίκτυο να "πετάει". Μιλάμε για απίστευτες ταχύτητες. Δεν τις είχα δει ποτέ. Σκέφτηκα, λες η Forthnet τελικά να βρήκε τρόπο να βελτιώσει τις ταχύτητες; Πάνω στη σκέψη αυτή, ξαφνικά, κλείνουν τα πάντα.

Υπόθεση: Μάλλον, η απώλεια ρεύματος ήταν σταδιακή σε όλη την περιοχή. Σαν αποτέλεσμα, οι συνδέσεις πέθαιναν σταδιακά αφήνοντας περισσότερο bandwidth στους υπόλοιπους. Όλα αυτά, μέχρι να κοπεί το ρεύμα και σε εμάς. :-)

Συμπέρασμα: Στην Ελλάδα αν ζεις, πρέπει να είσαι επιφυλακτικός και να μη παίρνουν τα μυαλά σου αέρα με κάθε βελτίωση που σου τυχαίνει. Μάλλον είναι τυχαία και πρόσκαιρη.

2009-10-11

Να μαλώσω ή να αγνοήσω;

Κάθε μέρα, μπορώ να βρω 10 λόγους να συγχυστώ και να μαλώσω. Ο ασυνείδητος ή εγωιστής ή επιθετικός οδηγός, μια συναλλαγή με το Δημόσιο, μια συναλλαγή με έναν υπάλληλο που βαριέται τη ζωή του σε μια ιδιωτική επιχείρηση, ένας συνεργάτης στη δουλειά μου, ένας πελάτης, ένα τηλεφώνημα προώθησης κάποιου προϊόντος ή υπηρεσίας, ένας ένοικος στην πολυκατοικία μου και ένα σωρό άλλες καταστάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, μπορώ να μαλώσω άσχημα. Υπήρξε μάλιστα μια περίοδος στη ζωή μου, όταν ήμουν νεότερος, που μάλωνα σχεδόν κάθε μέρα. Με τον καιρό έμαθα πως δεν αξίζει τον κόπο. Οι λόγοι για τους οποίους δεν αξίζει τον κόπο είναι οι εξής:

  1. Δε θα σταματήσουν ποτέ τα παλτά (αυτοί δηλαδή που θα σε εκνευρίζουν με τα λόγια τους, τη στάση τους, τις πράξεις τους και γενικότερα τη συμπεριφορά τους).
  2. Ακόμα και αν μαλώσεις, δε θα καταφέρεις να τους κάνεις να αλλάξουν. Πάντα θα πιστεύουν πως αυτοί έχουν δίκιο, και εσύ πάντα θα πιστεύεις πως εσύ έχεις δίκιο.
  3. Ξοδεύεις την αδρεναλίνη σου, γεμίζεις αρνητική ενέργεια και φθείρεσαι ψυχικά και σωματικά για κάτι που ουσιαστικά δεν έχει νόημα. Ακόμα και ικανοποίηση να νοιώσεις βγάζοντας την οργή σου, θα είναι πρόσκαιρη. Όταν ηρεμείς νιώθεις άσχημα.
Αντί να μαλώνω προσπαθώ να αγνοώ εντελώς αυτό που γίνεται γύρο μου. Κοιτάζω τη δουλειά μου και συνεχίζω. Κερδίζω μεταξύ άλλων και χρόνο, αφού δεν αναλώνομαι σε χρονοβόρες κόντρες.

Προσοχή όμως! Πρέπει όντως να αγνοήσετε αυτό που συμβαίνει και όχι να κρύψετε ότι σας ενοχλεί. Πρέπει να φτάσετε στο σημείο να μη σας ενοχλεί καθόλου. Φυσικά, ο καθένας μπορεί να επιλέξει τι τον ενοχλεί και τι όχι.

Δεν υποννοώ πως πρέπει να γίνουμε παθητικοί αποδέκτες οποιασδήποτε κατάστασης. Φυσικά, αν κάποιος προσπαθήσει να μου κάνει κακό, ενεργά, τότε τον πήρε και τον σήκωσε. Απλώς προτείνω από τα 100 πράγματα που μας εκνευρίζουν να επιλέξουμε κάποια με τα οποία μπορούμε να συμβιβαστούμε. Έτσι θα βελτιώσουμε και τη ζωή μας ολίγον.

Δοκιμάστε το. Νομίζω θα εκπλαγείτε από το πόσο πιο χαλαροί θα είστε μέσα στην ημέρα.

2009-09-26

Τα παιδιά μπορούν να μάθουν διαφορετικά

Σκεφτόμουν τη συζήτηση που γίνεται για την παιδεία μας και στέκομαι συνέχεια στο πόσο βαρετό είναι το σχολείο. Ακόμα και τώρα, 35 χρόνων, παρόλα τα καθημερινά προβλήματα που έχω ως ενήλικας, αν μου έλεγες: "Θα ήθελες να γυρίσεις πίσω στο σχολείο;" η απάντηση είναι αρνητική. Τόσο βαρετά ήταν.

Για να μη γράψω ολόκληρο βιβλίο, θα σταθώ σήμερα μόνον σε ένα σημείο: Η παιδεία μας βασίζεται τυφλά και αποκλειστικά στα βιβλία που δίνει αρχικά στους μαθητές κάθε σχολικό έτος και τους ζητάει να τα μάθουν απ' έξω. Επιπλέον, δε μαθαίνει ποτέ στους μαθητές πως να μαθαίνουν και πως να ξεχωρίζουν το καλό περιεχόμενο από το κακό. Αυτό θα τους έλεγα, αν με ρωτούσαν τι θα ήθελα να αλλάξει περισσότερο στην παιδεία μας σήμερα.

Βάζω στη συζήτησή μας το ιντερνέτι: Πηγαίνει λοιπόν ένα παιδί μια μέρα στο σχολείο και τυχαίνει να είναι η μέρα που μαθαίνουν τι είναι το PI (π). Το εξηγεί ο καθηγητής, το λέει και το βιβλίο. Έρχεται στο σπίτι και θέλει να μάθει περισσότερα ή να βρει μια εξήγηση που να ταιριάζει στον τρόπο που μαθαίνει εκείνο καλύτερα. Ψάχνει μερικές σελίδες στο Google, και δεν του αρέσει μέχρι που βρίσκει μια που σε συνδυασμό με ό,τι άλλο διάβασε ή άκουσε σήμερα, του ξεκαθαρίζει την έννοια αυτή μια και καλή.

Άρα, πλέον, τα παιδιά μας έχουν μια ευκαιρία που δεν την είχαμε εμείς στα χρόνια μας. Να βρίσκουν εξηγήσεις που ταιριάζουν περισσότερο στον τρόπο που αυτά μαθαίνουν καλύτερα. Το σχολείο δεν μπορεί εύκολα (έως καθόλου) να προσεγγίσει κάθε μαθητή ξεχωριστά. Ακολουθεί μια κοινή γραμμή και όποιος τύχει να καταλάβει, κατάλαβε. Όταν όμως το παιδί μας ψάχνει ενεργά κάτι στο Διαδίκτυο, θα σταθεί στην πληροφορία που θα το κάνει να καταλάβει το θέμα.

Ο ρόλος μας λοιπόν αυτή την εποχή δεν είναι να κάτσουμε δίπλα στο παιδί μας και να του λύσουμε τις ασκήσεις που του βάζουν τυφλοσούρτη στο σχολείο. Ο ρόλος μας είναι να κάτσουμε μαζί και να του μάθουμε πως να μαθαίνει μόνο του.

Εκπαιδευτικά βιντεο χρήσης GMail στο We Go Web

Για όσους δε γνωρίζουν, είμαι προγραμματιστής. Υπάρχει ένα πρόβλημα όμως με τους φίλους, γνωστούς  και συγγενείς. Δίχως τη διάθεση να τους χλευάσω, δεν είναι εύκολο να κατανοήσουν ακριβώς το επάγγελμά μου. Δεν ξέρουν ακριβώς τι κάνει ένας προγραμματιστής, οπότε όταν προσπαθούν να σκεφτούν σε τι θα τους ήμουν χρήσιμος, ο εγκέφαλός τους βρίσκει αυτόματα ό,τι μοιάζει περισσότερο στο στερεότυπο "προγραμματιστής"  και το γνωρίζουν ήδη.

Ο εγκέφαλος δεν μπορεί να μη δώσει μια απάντηση, ακόμα και αν αυτή είναι λάθος. Ακόμα και αν κάτι είναι ανεξήγητο, ο εγκέφαλος προσπαθεί να το εξηγήσει με κάτι φανταστικό. Βλέπετε: φαντάσματα. Το φαινόμενο περιγράφεται καλύτερα στο εξής παράδειγμα: Ένα μικρό κοριτσάκι βλέπει για πρώτη φορά μια σαύρα και λέει στο μπαμπά του: "Μπαμπά, κοίταξε ένα δεινόσαυρο!" και όταν ο μπαμπάς ρωτάει "Είσαι σίγουρη ότι είναι δεινόσαυρος;", το κοριτσάκι απαντάει "Εεχμμ, λάθος έκανα, κροκόδειλος εννοούσα!". Το κοριτσάκι, είχε δει δεινόσαυρο στα κινούμενα σχέδια και κροκόδειλο σε ντοκιμαντέρ, αλλά ποτέ σαύρα. Όταν πρωτοείδε σαύρα, ο εγκέφαλος μπόρεσε να δώσει μια απάντηση διότι η σαύρα ταίριαζε σε άλλες εικόνες που είχε ήδη καταγράψει.

Έτσι, οι γνωστοί μου με μπερδεύουν μερικές φορές με ένα από τα παρακάτω:

  • Λογιστής
  • Τεχνικός υπολογιστών
  • Τεχνικός δικτύων
  • Γραφίστας
  • Καθηγητής πληροφορικής
  • Ηλεκτρολόγος
  • Ειδικός τηλεπικοινωνιών
  • Ειδικός εγκατάστασης Connex
  • Ειδικός αναστάσεως 10τούς υπολογιστή που έχει να χρησιμοποιηθεί 5 έτη.
Ένα από τα συχνότερα αιτήματα των γνωστών μου είναι να τους ανοίξω email στο ιντερνέτι. Εγώ καλοπροαίρετος και διατεθειμένος  να βοηθήσω όπως πάντα, τους ανοίγω. Έχω παρατηρήσει, όμως, πως ενώ τους ανοίγω τη μια στιγμή, καιρό μετά τα ίδια άτομα μου ζητάνε να τους ανοίξω ξανά. Στο μεταξύ είχαν αδρανήσει και ξέχασαν μέχρι και το ίδιο το email. Εγώ από την άλλη δεν είναι δυνατόν να θυμάμαι όλα τα email που ανοίγω στους φίλους μου.

Με αφορμή το We Go Web, σκέφτηκα να ξεκινήσω μια σειρά από εκπαιδευτικά βίντεο δημιουργίας και χρήσης λογαριασμού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Η προσπάθεια We Go Web ξεκίνησε από την Ειρήνη Βουτσκόγλου και υποστηρίζεται από αρκετούς. Μια από τις κατηγορίες περιεχομένου του We Go Web είναι και αυτή της εκπαίδευσης νέων χρηστών. Το We Go Web φυσικά στοχεύει σε πολλά περισσότερα, αλλά μεταξύ άλλων είναι και ένα μέρος που μπορεί να φιλοξενήσει υλικό σαν και αυτό που ξεκίνησα να δημιουργώ.

Αποφάσισα, λοιπόν, να ξεκινήσω μια σειρά εκπαιδευτικών βίντεο χρήσης του GMail, τα οποία μπορείτε να βρείτε στο κανάλι του WeGoWeb.

Έτσι αν οι φίλοι σας μπερδεύουν τη δουλειά που κάνετε και σας ζητούν να τους ανοίξετε ένα email, μπορείτε πλέον να τους παραπέμψετε στα εκπαιδευτικά αυτά βίντεο.

2009-09-10

Συμπεριφορά τηλεφωνικού κέντρου υποστήριξης

Σκέφτηκα σήμερα να κάνω ένα δωράκι σε όσες εταιρείες θέλουν να ωφεληθούν. Θα δώσω δωρεάν μια συμβουλή και όποιος θέλει την ακολουθεί.

Μου έχει τύχει το εξής σενάριο:

[Τηλεφωνώ στο τηλέφωνο τεχνικής υποστήριξης μιας εταιρείας που ας πούμε παρέχει υπηρεσίες παροχής πατατών (δε χρειάζεται να χρησιμοποιήσω πραγματικό παράδειγμα, διότι η πλειοψηφία τους έτσι λειτουργεί, οπότε την ονομάζω πατατοπάροχο)]

ΤΥ (Τεχνική Υποστήριξη): (Αυτόματο μήνυμα) Ευχαριστούμε που μας καλέσατε. Πιέστε 1 - Για πατάτες Νευροκοπίου , 2 - Για ειδικές πατάτες, 3 - Για πατάτες με ειδικές ρίγες μόνο από τη μια μεριά, 4 - Για πατάτες που αν τις κόψετε έχουν τρεις κύκλους με νερά μέσα τους, 5 - Αν δεν καταλάβατε τι πατάτες κατεβάζετε από εμάς περιμένετε λιγουλάκι διότι όλες οι γραμμές μας είναι απασχολημένες. Ίσως φιλοτιμηθεί κάποιος να σας απαντήσει, αν δεν πίνει καφέ αυτή την ώρα ή δεν κάνει μασάζ τη συνάδελφό του ή δεν είναι στη τουαλέτα ή δεν είναι πνιγμένος στη δουλειά επειδή η εταιρεία μας δεν πιστεύει στο άφτερ σέηλς εξπίριενς (στα Ελληνικά: after sales experience) και φυσικά δεν έχει προσλάβει επαρκές προσωπικό τηλεφωνικής υποστήριξης.

(Μετά από 20 λεπτά μουσικής που όχι μόνο δεν άλλαξε ποτέ εδώ και 10 χρόνια, αλλά είναι κακογραμμένη και γεμάτη ηχητικά παράσιτα και διακοπές)

ΤΥ: Μητσάρας Καραμητσάρας πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;

Εγώ: Ξέρετε η υπηρεσία που αγόρασα από εσάς ενώ μου είπατε ότι θα κατεβάζει 24 πατάτες το δευτερόλεπτο, αυτό κατεβάζει μόνο 6 στην καλύτερη περίπτωση. Μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε να διαπιστώσουμε αν χωράει βελτίωση;

ΤΥ: Ναι τι μάρκα πατατιέρα έχετε;

Εγώ: ΠατάταSys

ΤΥ: Τσεκάρετε το Α, το Β, το Γ, το Δ, το Ε, το Ζ, το Θ

(Αφού έχω φτάσει στο Γ μετά από 15 λεπτά και αφού έχουν ειπωθεί διάφορα που βοήθησαν στην κατανόηση του προβλήματος... πέφτει η γραμμή!)

Τηλεφωνώ λοιπόν, ξανά, για να ακούσω το ίδιο λέημ (στα Ελληνικά lame) μήνυμα, να περιμένω άλλα 20 λεπτά και αυτή τη φορά να το σηκώσει ο Βαγγελάρας Καραπαπαδοπουλάρας, ο οποίος δεν έχει καμία ιδέα για το πρόβλημά μου, δεν ξέρει τις λεπτομέρειες που συζητήθηκαν πριν και πρέπει να τα πω γρήγορα φοβούμενος μήπως επειδή βρέχει εκείνη την ώρα στην Κίνα, θα πέσει η τηλεφωνική γραμμή εδώ.

Λύση (δε χρεώνω)

Το πρόβλημα είναι πως το προσωπικό τεχνικής υποστήριξης παίρνει ψίχουλα. Ο λόγος που παίρνει ψίχουλα είναι διότι η εταιρεία γράφει τους πελάτες της εκεί που δε πιάνει η μελάνη. Δηλαδή, δεν την ενδιαφέρει αν εγώ έχω πρόβλημα αφού έχω αγοράσει την παπατουπηρεσία της. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να αγοράσω την πατατουπηρεσία. Δεν την ενδιαφέρει, διότι η αλλαγή από τον έναν πατατοπάροχο στον άλλον, ας πούμε πως δεν είναι η ίδια εμπειρία με αυτή ενός μασάζ σε ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων που είναι δωρεάν διότι χθες έτυχε να στείλεις ένα SMS στον ραδιοφωνικό σταθμό που κλήρωνε 5 τέτοια μασάζ.

Τι σχέση έχει το φθηνό προσωπικό με το ότι η υπηρεσία τους σαξ (στα Ελληνικά sucks ή είναι για τα μπάζα); Βλέπετε, οι τεχνικοί αυτοί δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν μια πατάτα από ένα πορτοκάλι, οπότε ακολουθούν όλοι κάποιες λίστες με κοινά προβλήματα και λύσεις, τις οποίες μάλιστα δεν ξέρουν και πολύ καλά διότι ο μέσος χρόνος εργασίας τους σε αυτές τις θέσεις δε ξεπερνάει το 6μηνο. Τόσο χρειάζονται για να καταλάβουν ότι η δουλειά τους δε τους δίνει καμία ευχαρίστηση, διότι το μόνο που ακούνε συνέχεια είναι θυμωμένους πελάτες, που τους βρίζουν και ζητούν το όνομά τους για να τους καταγγείλουν στον προϊστάμενο.

Επίσης, ο πατατοπάροχος δε δίνει λεφτά για εκπαίδευση του φθηνού προσωπικού, διότι αν ήταν να δώσει λεφτά, έπαιρνε και ακριβό προσωπικό από τη πρώτη στιγμή.

Πως λοιπόν μπορεί κάποιος να πάρει πολύ μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς; Αλλάζοντας την εμπειρία που έχει ένας πελάτης *ΑΦΟΥ* αγοράσει ένα προϊόν.

Τα βήματα που προτείνω είναι τα εξής:

  1. Πρόσληψη ατόμων που ξέρουν το αντικείμενο ή αν δεν το ξέρουν, το μαθαίνουν με εκπαίδευση.
  2. Εκπαίδευση των ατόμων αυτόν ώστε να καταλάβουν πως είναι σε θέσεις κλειδιά για την εταιρεία, διότι από τη συμπεριφορά τους εξαρτάται πόσο μερίδιο θα έχει η εταιρεία από την αγορά.
  3. Πρόσληψη ικανού αριθμούν ανθρώπων ώστε να μειωθεί ο χρόνος αναμονής.
  4. Όταν τηλεφωνώ, θα απαντάει ένας άνθρωπος κατευθείαν και όχι μια μηχανή. Πρώτο μέλημά του θα είναι να εντοπίσει ποιος πελάτης είμαι (ID) και αν ισχύει το τηλέφωνο (κινητό ή σταθερό) που έχει η εταιρεία στα αρχεία της.
  5. Αν πέσει η γραμμή, τότε, ο ίδιος άνθρωπος θα πρέπει να επικοινωνήσει μαζί μου κατευθείαν. Δε χρειάζεται να ξαναπάρω εγώ. Μάλιστα, είναι καλό να το λέει από την αρχή στον πελάτη ώστε να εδραιωθεί ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας.
  6. Η διαδικασία που ακολουθείται, καταγράφεται από τον τεχνικό ώστε αν χρειαστεί να ξαναπάρω αργότερα, να μη κάνω τα ίδια βήματα ξανά.
  7. Αν δε λυθεί το πρόβλημα και χρειάζεται κάτι άλλο, θα πρέπει η εταιρεία να επικοινωνήσει ξανά μαζί μου για να δει την πρόοδο.
  8. Αν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα, θα πρέπει να επιμείνει ο ίδιος τεχνικός μέχρι να λυθεί.
Πιστεύετε πως αυτό είναι πιο ακριβό σχήμα; Ξανασκεφτείτε το.

2009-09-08

Γιατί με ξυπνάτε;

Εδώ και μέρες αισθάνομαι μια κινητικότητα γύρω μου. Χθες ανακάλυψα ότι γίνονται εκλογές αρχές Οκτώβρη και είμαστε σε προεκλογική περίοδο!

Γιατί με ξυπνάτε;

Τώρα, πρέπει να σκεφτώ ξανά, πιο κόμμα να ψηφίσω. Δύσκολη απόφαση; Να ψηφίσω ΝΔ; Θα κάνει αυτή τη φορά τις βαθιές τομές ή όχι; Να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ; Θα έχουμε καμιά διαφορά ή θα βάλει ακόμα περισσότερους στο Δημόσιο; Να ψηφίσω ΚΚΕ; Αν βγει άραγε θα φύγουμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ; Να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως όσο αποφασίζουν ποιος θα είναι ο αρχηγός, θα αυξηθεί το έλλειμμα; Να ψηφίσω ΛΑΟΣ; Αν θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη πίσω, γιατί όχι; Να ψηφίσω κάποιο άλλο μικρότερο κόμμα; Δεν ξέρω τι άλλα κόμματα υπάρχουν και τι πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν. Να ρίξω άκυρο/λευκό/αποχή; Οι ειδήσεις λένε ότι είναι χαμένη κίνηση.

Οούυυφ. Κουράστηκα ήδη. Μάλλον θα πάω στην κάλπη, θα αρχίσω να ξεφυλλίζω τα ψηφοδέλτια και θα ψηφίσω βάσει της στιγμιαίας επιλογής. Συνήθως αυτό στηρίζεται σε πρόσωπα/ονόματα, αφού διαβάζοντας τον αρχηγό κάθε κόμματος, επιλέγεις αυτόν που σου κάνει "κλικ".

Άντε φτάνει τώρα... πολύ ασχολήθηκα με τα πολιτικά. Ας γυρίσω πίσω στον κόσμο μου.

2009-07-02

Απαγόρευση καπνίσματος

Χθες ήταν η πρώτη ημέρα απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους κλειστούς χώρους πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Όλα αυτά που ακούω τελευταία από τους καπνιστές, ότι δήθεν είναι ρατσισμός και άλλα παρόμοια καλούδια, δεν είναι σοβαρά.

Έχω να πω τα εξής:

Όχι, δεν είναι μαγκιά να καπνίζεις.

Όχι, δεν είναι ρατσισμός να απαγορεύεται να μολύνεις τον αέρα που αναπνέουν οι γύρω σου.

Όχι, δεν είναι καλύτερος ο καφές με ένα τσιγάρο, διότι αν δοκιμάσεις να τον πίνεις δίχως τσιγάρο θα καταλάβεις επιτέλους τη γεύση του.

Όχι, μπορείς τελικά να το κόψεις διότι όλα είναι στο μυαλό.

Όχι, εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε μάγκες που δεν εφαρμόζουμε τους νόμους. Αν τελικά ο νόμος δεν ευδοκιμήσει, δε θα είμαστε μάγκες, αλλά θα έχουμε δείξει για άλλη μια φορά σε όλο τον κόσμο πόσο άχρηστοι είμαστε.

Όχι, δεν έπρεπε να υπάρχουν εξαιρέσεις από το νόμο.

2009-06-24

Πως να σωθεί ο Ελεύθερος Τύπος και όχι μόνο

Διαβάζω και ακούω στα ραδιόφωνα τις τελευταίες ημέρες για τη διακοπή λειτουργίας του Ελεύθερου Τύπου (ΕΤ). Εκεί που οδηγούσα, άκουγα στο ραδιόφωνο να λένε πόσο χάλια είναι το σκηνικό των εφημερίδων και πόσο μέσα μπαίνουν οι επιχειρηματίες που ασχολούνται με τις εφημερίδες και όλα τα γνωστά.

Σκεφτόμουν λοιπόν πως μια λύση θα μπορούσε να είναι η επένδυση σε εφημερίδες που εκδίδονται εξολοκλήρου ηλεκτρονικά στο Διαδίκτυο. Πως θα βγάζουν χρήματα θα με ρωτήσετε και ευλόγως. Ως γνωστόν, ειδικότερα σε άτομα που ασχολούνται με επιχειρήσεις στο Διαδίκτυο, υπάρχουν μεταξύ άλλων οι παρακάτω τρόποι:
  • Έσοδα από διαφημίσεις
  • Έσοδα από συνδρομές
  • Έσοδα από άλλου τύπου υπηρεσιών που θα μπορούσαν να παρέχονται από αυτά τα μέσα (για παράδειγμα προσωποποιημένες τοπικού χαρακτήρα ειδήσεις, ανοιχτή δημοσιογραφία από το κοινό κλπ.)
  • Ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί για πρώτη φορά το μυαλό του ανθρώπου.
Καταλαβαίνω πως αυτή τη στιγμή ο συνολικός αριθμός Ελλήνων χρηστών στο Διαδίκτυο σε όλο το κόσμο, ίσως να μην είναι ικανός να συντηρήσει μια εφημερίδα με τη μορφή που είναι τώρα. Καταλαβαίνω, πως ακόμα και διέξοδο στο Διαδίκτυο να έβρισκε μια εφημερίδα, πολλές θέσεις εργασίας από αυτές που υπάρχουν στην παραδοσιακή μορφή της, θα ήταν άχρηστες. Όμως, όσο δύσκολα και αν χωνεύεται, τα πράγματα στην ιστορία του ανθρώπου έτσι εξελίσσονταν πάντα. Κάποια επαγγέλματα έσβηναν και κάποια άλλα δημιουργούνταν. Το ίδιο γίνεται και τώρα. Το πρόβλημα δημιουργείται κυρίως όταν οι επιχειρηματίες αργούν να καταλάβουν ότι η πλατφόρμα επάνω στην οποία λειτουργεί η επιχείρησή τους αρχίζει να πεθαίνει.

Εξάλλου, αν συγκρίνει κανείς την παραδοσιακή μορφή της επιχείρησης μιας εφημερίδας σε σχέση με ένα μοντέλο εντελώς βασισμένο στο Διαδίκτυο, θα διαπιστώσει πως τα έξοδα μειώνονται δραματικά. Ιδίως αν οι επιχειρηματίες δεν πιστέψουν πως χρειάζεται να αναπτυχθούν εντυπωσιακές Διαδικτυακές σελίδες με επένδυση πολλών Ευρώ... διότι όντως δε χρειάζεται κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Προσωπικά, έχω σταματήσει να αγοράζω εφημερίδες και περιοδικά εδώ και χρόνια. Εντάξει, λόγω επαγγέλματος το Διαδίκτυο είναι το δεύτερο σπίτι μου. Καταλαβαίνω πως ένας συμπολίτης μου — που αν ερωτηθεί τι είναι browser, στην καλύτερη περίπτωση θα απαντήσει το Google, αν δε νομίζει ότι τον έβρισες — δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης και συνεπώς δε θα μπορούσε να ξέρει πως μπορεί να ενημερωθεί εναλλακτικά μέσω Διαδικτύου από τους ίδιους δημοσιογράφους που παλαιότερα διάβαζε στα έντυπα μέσα. Πάραυτα, τίποτα δεν αλλάζει το γεγονός πως η τεχνολογία και η κοινωνία εξελίσσεται και πως όποιος αντιστέκεται κινδυνεύει να χάσει το τρένο.

Και... εσείς εκεί στην παραδοσιακής μορφής τηλεόραση μη γελάτε... έρχεται και η δική σας σειρά.

Για να γυρίσω λοιπόν σε αυτό που έλεγα: Παρότι δεν αγοράζω εφημερίδες ή περιοδικά, δε θα έλεγα όχι σε μια εφημερίδα εξολοκλήρου ηλεκτρονική ακόμα και με συνδρομή (η οποία φυσικά δε θα αντιστοιχούσε στην τρέχουσα τιμή μιας παραδοσιακής εφημερίδας διότι δεν είναι και αντίστοιχα τα έξοδα), αν ήξερα ότι θα διαβάσω έγκυρα άρθρα παντός ενδιαφέροντος. Αν ήξερα ότι θα έχει και άρθρα τοπικού ενδιαφέροντος θα ήμουν ακόμα πιο ανοικτός για συνδρομή. Το γεγονός μάλιστα πως θα έδινα κάποια χρήματα το μήνα για την ενημέρωσή μου, θα με έκανε απαιτητικό ως προς την ποιότητα και εγκυρότητα των άρθρων. Θα ήθελα, λιγότερα άρθρα με περισσότερη ποιότητα. Διότι η άμεση και μαζική ενημέρωση για πολλά διαφορετικά θέματα καλύπτεται ήδη από διάφορα Διαδικτυακά μέσα. Αυτό που λείπει είναι άρθρα που σε κάνουν να σκέφτεσαι ή άρθρα που καλύπτουν ένα γεγονός από πολλές πλευρές και με λεπτομέρειες. Πολλά από τα χαρακτηριστικά δηλαδή που μερικές φορές έβρισκε κάποιος στα έντυπα μέσα.

2009-05-02

Μέχρι το 2020 να μη χρησιμοποιούμε πετρέλαιο

Παρακολουθώ συχνά ομιλίες από το TED. Σήμερα παρακολούθησα την περιγραφή μιας αρκετά ενδιαφέρουσας προσπάθειας, που προσωπικά ελπίζω να πετύχει. Δείτε το βίντεο παρακάτω. Θα σας περιμένω.



Αυτό που ήθελα να πω είναι πως η χώρα μας θα έπρεπε να είναι πρώτη σε αυτού του είδους τις προσπάθειες. Αν φοβόμαστε τόσο μεγάλες αλλαγές, θα είμαστε πάντα στο τέλος. Δίχως να θέλω να φανώ λαϊκιστής ή περίεργος, η Αρχαία Ελλάδα πρωτοστατούσε, ενώ εμείς τώρα ακολουθούμε όλους τους άλλους λαχανιασμένοι. Ευκαιρίες υπάρχουν πολλές, αλλά δεν κάνουμε κάτι.

Γιατί να μη κάνουμε ό,τι είπε και το Ισραήλ; Να απεξαρτηθεί η χώρα από το πετρέλαιο εντελώς. Δε λέω, έγιναν προσπάθειες με το φυσικό αέριο. Όμως, αυτό είναι αυτό που κάνουν όλοι. Ας κάνουμε κάτι προχωρημένο. Μέχρι το 2020 να είμαστε στις χώρες που δε χρησιμοποιούν πετρέλαιο για την αυτοκίνηση.

Φροντιστήρια

Όπως δημοσιεύτηκε στο Με Αφορά του Υπουργείου Παιδείας.

Σήμερα θα θίξω το ζήτημα των φροντιστηρίων. Δίχως να θέλω να κουράσω, θα πω πάλι πως σχολείο πήγα πριν από αρκετά χρόνια και δεν ξέρω αν ισχύουν και τώρα τα ίδια.

Στην εποχή μου λοιπόν, οι 20 από τους 30 συμμαθητές μου (της ίδια τάξης), πήγαιναν φροντιστήριο. Ήταν μάλιστα φυσιολογικό και αναμενόμενο να πάνε, διότι διαφορετικά δε θα μπορούσανε να περάσουν τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Κάποιοι ξεκινούσαν ακόμα και από το Γυμνάσιο. Στο Λύκειο δε, ήταν δεδομένο πως θα έπρεπε να πηγαίνεις και σε φροντιστήριο.

Οι γονείς, λοιπόν, εκτός από τη ξένη γλώσσα έπρεπε να πληρώνουν και φροντιστήριο με θέμα ανάλογα τη δέσμη που θα επέλεγε το παιδί τους.

Πάντα μου φαίνονταν παράξενο αυτό και μάλιστα το έβρισκα αντίθετο με την έννοια της δωρεάν Παιδείας. Γιατί να πρέπει οι γονείς μου να πληρώνουν για 3 ή 4 χρόνια φροντιστήριο;

Από την άλλη, αν έπρεπε να περάσω στο Πανεπιστήμιο δίχως να πάω στο φροντιστήριο, τι έπρεπε να κάνω για να μάθω τα “κόλπα” και να πετύχω στις Πανελλαδικές; Αφού, το Λύκειο δεν αρκούσε.

Αποφάσισα πολύ νωρίς λοιπόν, να μην πάω φροντιστήριο, μα ούτε να δώσω και Πανελλαδικές. Μέρος των χρημάτων που εξοικονόμησαν οι γονείς μου το δώσαμε αργότερα για να πάω σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο όπου μπορούσα να επιλέξω ακριβώς το αντικείμενο που ήθελα. Θα μπορούσα να βγω στο εξωτερικό, αλλά προτίμησα να μείνω στην Ελλάδα ενισχύοντας την οικονομία της.

Πέρα από τη δική μου ιστορία, ήθελα να πω πως το Γυμνάσιο/Λύκειο πρέπει να αποδεσμευτούν εντελώς από την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Ίσως αυτό βέβαια να επηρεάζει μια οικονομική δραστηριότητα όπως είναι τα φροντιστήρια, αλλά πιστεύω πως θα πρέπει να γίνει πάραυτα.

Υπάρχει μια πληγή με παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό να σπουδάσουν διότι δε θέλουν να ακολουθήσουν τον παραλογισμό των Πανελλαδικών. Θα πρέπει το εκπαιδευτικό μας σύστημα Δημόσιο και Ιδιωτικό να έρθει σε ένα τέτοιο επίπεδο, ώστε να είναι πολύ δύσκολο σε κάποιον να επιλέξει το εξωτερικό.

Ένα βήμα λοιπόν, είναι η κατάργηση των φροντιστηρίων ή τουλάχιστον ο περιορισμός τους σε παιδιά που έχουν κάποιες δυσκολίες, αλλά όχι για προετοιμασία για Πανελλαδικές. Επίσης, η κατάργηση οποιασδήποτε σύνδεσης της δραστηριότητας του Λυκείου με τον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

2009-04-30

Βαρεμάρα

Όπως δημοσιεύτηκε στο Με Αφορά του Υπουργείου Παιδείας.

Ονομάζομαι Πέτρος Αμοιρίδης και όταν πήγαινα σχολείο το ημερολόγιο έγραφε δεκαετία 80. Δε θα μπορέσω να γράψω τα πάντα σε ένα άρθρο. Οπότε θα επανέλθω προσεχώς με νέα άρθρα.

Σήμερα θα θίξω το θέμα της “βαρεμάρας”. Το ξέρω πως το συγκεκριμένο blog δημιουργήθηκε από το Υπουργείο, αλλά επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω πιο απλή γλώσσα.

Χωρίς να ξέρω αν άλλαξε η κατάσταση από τη δεκαετία 80 μέχρι τώρα, θα υποθέσω λόγω Ελλάδας πως δεν άλλαξε. Υποθέτω κάτι τέτοιο, όχι από γενικολογία, απαισιοδοξία και γενικό αφορισμό. Περισσότερο, διότι στατιστικά τα περισσότερα πράγματα στη χώρα μας αλλάζουν με ρυθμό χελώνας. Π.χ. Ακόμα συζητάμε σε γνωστές εκπομπές γιατί η περιφέρεια δεν έχει γρήγορη (ή έστω απλή) σύνδεση στο Διαδίκτυο.

Ένα πρόβλημα λοιπόν που είχα εγώ ως μαθητής ήταν πως σε κάποια μαθήματα ένοιωθα τόση “βαρεμάρα” ώστε 10 λεπτά μετά την έναρξη της παράδοσης να κρατάω με το ζόρι ανοικτά τα μάτια μου. Προσπαθώντας να αναζητήσω την αιτία, αναρωτιέμαι:

Έφταιγα εγώ; Εγώ ήμουν αυτός που για κάποιο λόγο δεν ήθελα να ακούσω για το συγκεκριμένο μάθημα; Η απάντηση είναι όχι, διότι υπήρχαν μαθήματα στα οποία ήμουν συνέχεια ξύπνιος. Εξάλλου, ακόμα στα προβληματικά μαθήματα, το θέμα τους (π.χ. Φυσική) δε με άφηνε αδιάφορο. Το αντίθετο μάλιστα.

Μήπως έφταιγε ο καθηγητής; Με τα χρόνια έφτασα να πιστεύω αυτό. Για κάποιο λόγο, κάποιοι καθηγητές κρατούσαν συνέχεια το ενδιαφέρον μου σε υψηλά επίπεδα και κάποιοι άλλοι καθόλου.

Το πρόβλημα της Παιδείας είναι πολύπλευρο. Θα πρέπει να πιάσουμε το κουβάρι του νήματος όμως από κάποια άκρη για το ξετυλίξουμε. Μια άκρη είναι οι καθηγητές. Πρέπει να εντοπίσουμε τις αιτίες που οδηγούν κάποιους καθηγητές να βαριούνται τη ζωή τους όταν παραδίδουν.

Δε θέλω σε καμία περίπτωση αυτό να θεωρηθεί κατηγορία απέναντι στους καθηγητές. Αντίστοιχα, μπορώ να γράψω και για τους ίδιους τους μαθητές (όλοι ήμασταν κάποτε). Απλά πρέπει από κάπου να αρχίσουμε.

Νομίζω λοιπόν πως οι καθηγητές θα πρέπει να δώσουν το παράδειγμα και να ωθήσουν τους μαθητές και να τους κάνουν να θέλουν να πηγαίνουν στο σχολείο όχι από υποχρέωση αλλά επειδή τους αρέσει.

Ποια είναι η γνώμη σας; Γιατί υπήρξαν/υπάρχουν καθηγητές που βαριούνται τη ζωή τους;

Με αφορά

Χθες ανακάλυψα ένα νέο site του Υπουργείου Παιδείας, όπου μπορεί όποιος θέλει να γράφει άρθρα γύρο από την Παιδεία στον τόπο μας, με απόψεις και προτάσεις βελτίωσής της.

Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω κάποια άρθρα και εγώ, αλλά τα δημοσιεύσω και σε αυτό το blog διότι δεν ξέρω για πόσο καιρό θα υπάρχει το site του Υπουργείου.

Άρθρα:

2009-02-26

Διαβάσεις πεζών δίχως φανάρι

Κάποιοι Δήμοι, τους οποίους συγχαίρω, δημιουργούν διαβάσεις στους δρόμους για πεζούς δίχως φανάρι.

Οι οδηγοί, φυσικά, νομίζουν πως αυτές οι διαβάσεις βρίσκονται εκεί, για να τους βοηθάνε να στοχεύσουν καλύτερα τους πεζούς που προσπαθούν να περάσουν το δρόμο. Στην πραγματικότητα φίλοι οδηγοί, οι διαβάσεις αυτές βρίσκονται για άλλον λόγο. Βρίσκονται εκεί για να μας θυμίσουν πως πρέπει να σταματήσουμε, αν παρατηρήσουμε πως περιμένουν πεζοί να διασχίσουν το δρόμο. Όχι να πάμε πιο γρήγορα, κορνάροντας και βρίζοντας που τόλμησε ένας πεζός να περάσει από τη διάβαση. Δεν κερδίζουμε πόντους αν φερόμαστε σαν βόδια.

Φυσικά στην Ελλάδα 9 στους 10 οδηγούς δε σταματάνε και επίσης οι 5 από τους 9 πιστεύουν πως προτεραιότητα έχει το αυτοκίνητο. Ο κίνδυνος φυσικά παραμονεύει και οι συγκεκριμένοι οδηγοί μπορεί να πατήσουν κάποιον πεζό στην προσπάθειά τους να "δώσουν ένα μάθημα" στον πεζό που τόλμησε να περάσει το δρόμο αψηφώντας τα αυτοκίνητα. Αφήστε που και ο ένας που σταματάει, το ξανασκέφτεται λόγω του "λουσίματος" που τρώει από τα αυτοκίνητα που είναι πίσω του: "Γιατί σταματάς ρε βλάχο" και άλλα παρόμοια.

Όταν ταξίδεψα στην Κύπρο πριν πολλά χρόνια, παρατήρησα πως εκεί οι δρόμοι στις πόλεις είχαν πολλές διαβάσεις δίχως φανάρι. Επίσης, όταν στάθηκα σε μια από αυτές, παρατήρησα πως αμέσως το επόμενο αυτοκίνητο σταμάτησε για να περάσω. Στην αρχή σκέφτηκα, τυχαίο θα είναι... ο συγκεκριμένος οδηγός θα ήταν ιδιαίτερα ευγενικός. Όμως, αργότερα κατάλαβα πως αυτός ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση όπως στην Ελλάδα. Μέχρι και ασθενοφόρο σταμάτησε (εντάξει δεν κουβαλούσε ασθενή) για να περάσω. Εδώ στην Ελλάς και δίχως ασθενή, μπορεί να σε πατήσει.

Εδώ λοιπόν, οι οδηγοί (και δε βγάζω τον εαυτό μου από έξω) πρέπει να μάθουμε τα εξής για αρχή:
  1. Να μην οδηγούμε επιθετικά.
  2. Μέσα στην πόλη δε χρειάζεται να τρέχουμε. Μάλιστα στατιστικά δεν φτάνεις πιο γρήγορα όταν οδηγείς νευρικά και γρήγορα, ειδικά μέσα στην πόλη.
  3. Στις διαβάσεις δίχως φανάρια, σταματάμε όταν δούμε ότι υπάρχει πεζός που θέλει να τις διασχίσει.
Μόνο αυτά να κάνουμε, καταρχήν θα μειώσουμε δραματικά το άγχος μας και τις πιθανότητες να πεθάνουμε από καρδιά. Δείτε το τουλάχιστον εγωιστικά, ότι δηλαδή κάνουμε καλό στον εαυτό μας και όχι στους άλλους.

2009-02-09

Χάλια δρόμοι

Αυτό είναι κλασσικό στην Ελλάδα. Αν μου έδιναν 1 cent κάθε φορά που συναντούσα κακοτεχνία, λακκούβα ή παλιά άσφαλτο στις διαδρομές που κάνω θα ήμουν πλουσιότερος και από τον Bill Gates.

Οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι πονεμένη ιστορία. Ακόμα και η φρέσκια άσφαλτος, μπορεί σε ένα μήνα να αρχίσει να παραμορφώνεται. Το μεγάλο ερώτημα είναι: Πως πληρώνουμε για τους δρόμους μας; Αυτό που ξέρω είναι πως τα τέλη κυκλοφορίας είναι μια πηγή εσόδων για το κράτος, μέρος του οποίου λογικά θα πηγαίνει για να κρατάει τους δρόμους μας σε μια άλφα κατάσταση

Η κατάσταση αυτή είναι για το ανάθεμα. Γιατί; Δεν είναι αρκετά τα χρήματα; Δεν υπάρχει καλή διαχείριση; Τα τρώει κάποιος;

Αν η ποιότητα των δρόμων αυξανόταν 2 φορές στους τομείς:
  1. Ποιότητα ασφάλτου
  2. Σωστές κλίσεις στις στροφές
  3. Φρεσκοβαμμένες λωρίδες με φωσφορούχο χρώμα σε σημεία που δε φωτίζονται τη νύχτα.
  4. Σωστή σήμανση με πινακίδες
Πόσα ατυχήματα θα γλιτώναμε; Κάθε ατύχημα κοστίζει χρήματα στο κράτος. Πέρα από το ανθρωπιστικό του θέματος δεν μπορείς να πεις πως δεν υπάρχει συμφέρον από τη μεριά του κράτους για να μειωθούν τα ατυχήματα.

Γιατί όταν διαλέγουμε για ποιο λόγο θα διαμαρτυρηθούμε κάνοντας πορείες, κλείνοντας τους δρόμους, κάνοντας απεργίες ή ψηφίζοντας στις εκλογές, οι λόγοι δεν είναι οι δρόμοι ή άλλα "ασήμαντα" πράγματα σαν τους δρόμους... αλλά περισσότερο το πόσο εύκολο είναι να μπούμε στο δημόσιο ή το πόσο το κράτος ελέγχει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ώστε να είναι σαν το δημόσιο;

Μερικές ερωτήσεις. Δεν έχω τις απαντήσεις σε όλα, αλλά σίγουρα βοηθάνε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω.