2010-06-13

Ηθική υπό όρους;

Προχθές εκεί που τα'πινα με κάποιον κολλητό μου... ωχ συγνώμη παρασύρθηκα. Εννοούσα, προχθές εκεί που οδηγούσα και πλησίαζα ένα φανάρι που μόλις είχε γίνει κόκκινο, πέρασε σαν σίφουνας ένα αυτοκίνητο δίπλα μου, πλησίασε τη διασταύρωση, έλεγξε ο οδηγός το δρόμο δεξιά και αριστερά και πέρασε παράνομα το κόκκινο.

Ο οδηγός πάρκαρε 30 μέτρα πιο κάτω και βγήκε με το πάσο του πηγαίνοντας σε κάποια πολυκατοικία. Άρα, δεν ήταν κάτι επείγον, σκέφτηκα. Εμείς οι Έλληνες στην πλειοψηφία μας δε θα δίναμε μεγάλη βαρύτητα σε μια τέτοια πράξη, συνέχισα να σκέφτομαι. Ίσως πολλοί από εμάς να χαλαρώνουμε την ηθική μας όταν πλησιάζουμε στο σπίτι.

Τι θα γίνονταν αν τηλεφωνούσα την αστυνομία καταγγέλλοντας το γεγονός; Θα έδινα όλα τα στοιχεία του και θα ζητούσα από την τροχαία να τον τιμωρήσει. Θα ήμουν σωστός πολίτης; Θα ήμουν καρφί;

Δε βαριέσαι, σκέφτηκα, αποκλείεται να μπορείς να καταγγείλεις κάποιον στην Ελλάδα που πέρασε με κόκκινο και δεν τον έχει δει η ίδια η τροχαία. Άραγε τι γίνεται σε άλλες χώρες; Οι οδηγοί φοβούνται και δεν παρανομούν έτσι ή είναι απλώς πιο ηθικοί;

Δε βαριέσαι; Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Εκείνη τι στιγμή όμως, μου πέρασε μια περίεργη σκέψη από το μυαλό. Πως θα αντιδρούσα αν ήξερα ως δια μαγείας, πως ο συγκεκριμένος οδηγός, σε 15 χρόνια από τώρα, θα περάσει με κόκκινο ξανά (διότι το συνηθίζει) και θα τύχει να χτυπήσει το παιδί μου και να το σκοτώσει;

Ξαφνικά ένοιωσα μεγαλύτερο θυμό από ό,τι αρχικά, που γράφουμε τους βασικούς κανόνες οδηγικής συμπεριφοράς στην Ελλάδα εκεί που δε πιάνει η μελάνη. Ένοιωσα ακόμα καλύτερα που ενώ είμαι 4 το πρωί στο φανάρι της γειτονιάς μου, περιμένω να ανάψει πράσινο, ξέροντας ότι δεν πρόκειται να περάσει κανένα αυτοκίνητο.

Όποτε, λοιπόν, δεν ξέρετε ακριβώς που να τοποθετήσετε τα ηθικά σας όρια, σκεφτείτε τη συγκεκριμένη υπό αμφισβήτηση πράξη σαν να επρόκειτο να επηρεάσει σοβαρά κάποιον που αγαπάτε πολύ. Θα δείτε πως τα πράγματα αλλάζουν εντελώς στο μυαλό σας.