2010-09-09

Ο νομοταγής Έλληνας

Εδώ και καιρό με απασχολεί το εξής οξύμωρο: Η εικόνα ενός Έλληνα που βρίζει το κατεστημένο που αποτελείται από κλέφτες και απατεώνες, αλλά στη συνέχεια περνάει με κόκκινο, δε φοράει ζώνη και πετάει τα σκουπίδια του και τα τσιγάρα του κάτω στο δρόμο. Απαιτεί δηλαδή η πολιτεία να είναι άψογη, η κυβέρνηση, οι πολιτικοί και γενικά οι δημόσιοι λειτουργοί να είναι άψογοι, όμως ο ίδιος όχι.

Ήθελα να γράψω καιρό γι' αυτό το ζήτημα, μέχρι που σήμερα ένας παππούς γείτονας μου έδωσε την ώθηση που χρειαζόμουν.

Έτσι όπως επέστρεφα στο σπίτι μου, βλέπω αυτόν τον παππού γείτονα με ένα παλιό FIAT (μεγάλο μοντέλο) να έχει σταματήσει την κυκλοφορία και να σέρνει τον κάδο που είναι τοποθετημένος μπροστά από την πολυκατοικία που μένω. Ήθελε να πάει τον κάδο απέναντι, δίπλα στον κάδο της απέναντι μεριάς, και να ξεριζώσει τους πασσάλους ώστε να δημιουργήσει μεγαλύτερο χώρο στάθμευσης και τελικά να χωρέσει το αυτοκίνητό του.

Εκείνη την ώρα, αυθόρμητα, μου ήρθε να του την πω για αυτό που κάνει. Αμέσως όμως σκέφτηκα πως θα φανώ παράξενος. Θα πρέπει να του εξηγήσω γιατί του την λέω και το πιθανότερο είναι πως δε θα έβρισκα ανταπόκριση.

Αμέσως μετά, σκέφτηκα μέσα μου πως αισθάνομαι απέχθεια για αυτόν, διότι αντιπροσωπεύει τη σαπίλα του Έλληνα και τον χαρακτήρα που οδήγησε τη χώρα στα σημερινά χάλια.

Όπα, θα μου πείτε, πας καλά; Επειδή μετακίνησε έναν κάδο, του χρεώνεις την κατάντια τη σημερινή; Δε στέκεσαι καλά μου φαίνεται.

Κι όμως. Σκεφτείτε λίγο. Ένας κάδος εδώ, ένα πεταμένο τσιγάρο εκεί. Βάλτε τα όλα μαζί; Ενώστε τα κομμάτια του παζλ.

Σκέψου αυτούς που θα πετάξουν το χαρτί από το παράθυρο, θα μετακινήσουν τον κάδο, θα πετάξουν τη σακούλα έξω από τον κάδο όταν αυτός είναι γεμάτος, θα κάνουν φασαρία σε ώρες κοινής ησυχίας, θα πιάσουν το πεζοδρόμιο με καρέκλες, πάγκους ή οτιδήποτε άλλο χρειάζεται το μαγαζί τους, θα συζητήσουν επί εβδομάδες αν ο νέος αντικαπνιστικός νόμος είναι απαράδεκτος, θα σχολιάσουν τον τροχονόμο που αφαιρεί πινακίδες λέγοντας πως το κάνει για να μαζέψει η τροχαία χρήματα, θα προσπαθήσουν να βρουν τρόπους να παρακάμψουν μια ουρά ανθρώπων που περιμένουν τη σειρά τους, θα κλέψουν την εφορία, θα κλέψουν όταν χτίζουν το σπίτι τους, θα χτίσουν παράνομα, δε θα φορέσουν τη ζώνη ασφαλείας ή το κράνος τους, δε θα σταματήσουν σε μία διάβαση για να περάσει ο πεζός, θα τρέξει πάντα πάνω από το όριο ταχύτητας, θα κινηθεί με το αυτοκίνητο στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης όταν έχει μποτιλιάρισμα, θα αφήσουν τα σκουπίδια τους και τα αποτσίγαρα τους στην παραλία, δε θα πάνε το αυτοκίνητό τους για έλεγχο στο ΚΤΕΟ μέχρι να φτάσει στο απροχώρητο, θα κόψουν αμίαντο δίχως να λάβουν τις απαραίτητες προφυλάξεις για τον πληθυσμό γύρω τους, θα ζητήσουν ρουσφέτι, θα ψηφίσουν με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον και όχι το συλλογικό, θα δωροδοκηθούν, θα σου πουλήσουν ληγμένα τρόφιμα, θα σου μαγειρέψουν με σάπιες πρώτες ύλες και άλλα πολλά.

Ένας ποταμός δε δημιουργείται από τεράστιες βρύσες που τρέχουν άφθονο νερό. Πολλά ρυάκια που τρέχουν αργά ανάμεσα στις πέτρες, στα βουνά, ενώνονται για να δημιουργήσουν μεγαλύτερα ρυάκια και αυτά με τη σειρά τους μικρά ποταμάκια, για να ενωθούν και αυτά και να φτιάξουν ένα μεγάλο ποτάμι.

Έτσι όλοι μας, σαν σταγόνες σαπίλας, ενωνόμαστε μας και δημιουργούμε την κοινωνία και τη χώρα που μας αξίζει.

Έτσι... λίγη τροφή για σκέψη. Αφιερωμένο σε όλους όσους κατακρίνουν τους άλλους μονίμως και δε κάθονται ποτέ να κρίνουν τον εαυτό τους.